Bezduszka, ten years after

Oby tylko nie taka prawda, nadzieja jeszcze się tli...

Miałem to napisać przedwczoraj, bo właśnie wtedy przyjrzałem się sprawie dokładniej - oglądając zdjęcia i filmy rodziny zaginionego dziecka.

Wstrzymałem się w nadziei, że jednak mała szansa okrutnego porwania będzie lepsza od słów jakie wyraziłem wśród znajomych, że dziecko już nie żyje. Tego byłem pewien. Zbyt dużo dziwnych spostrzeżeń co do samego spaceru, godziny, postanowienia pozostawienia dziecka na następny dzień, czy powrotu późnego itp.

Ten zmysł, który tkwi we mnie od lat, a którego nie potrafię w żaden sposób wyjaśnić - ponownie okazał się ( chyba, bo chciałbym żeby się kurwa raz pomylił) niezawodny.

Jej twarz nie dawała mi spokoju, po kilkunastu minutach wiedziałem, że coś skrywa. I to wsiadło, weszło, w małej analizie i wciąż powtarzało, że to ona właśnie...

Taką opinię wyraziłem znajomym dwa dni temu.

Nie szkoda mi ludzi którzy szukali, rozwieszali plakaty, informacje, powiadomienia, wysyłali zdjęcia na portalach.

I rodziny, przyjaciół, osób bliższych.

Dziecka... najbardziej

I matki - bardzo jej współczuję, ale to bardzo. Świat jej się zawalił dosłownie, gdzie problemy innych to przy tym błahostka.

I zabrzmi to niedorzecznie, ale zawali się jeszcze bardziej, chociaż to przecież prawie niemożliwe.

Ludzie ją zjedzą. Po prostu kurwa zjedzą żywcem jak zwierzęta...